Flashback

Ik herinner me nog goed toen ik, begeleid door moleculair godin Jorinde, de catacomben van de Gentse universiteit betrad op weg naar het lab van de onderzoeksgroep Mycologie. Het klonk allemaal geweldig. Het lab eenmaal binnengestapt vielen mijn ogen uit hun kassen van verbazing en totale opwinding: must solve mystery, or rewrite history, zoals telkens weer bij DuckTales! Rijenlange tafels vol hightech apparatuur waarvan ik toen nog niet eens de naam wist. Hier zou ik mijn vraagstukken zeker kunnen oplossen. Ik zag m’n carrière (lees: krantenkoppen) al voor mij: ‘Haelewaters bereikt mijlpaal’, ‘Onderzoek geraakt op juiste spoor dankzij Haelewaters’, ‘Danny Haelewaters: juiste man op juiste plaats’. Masterstudent, doctoraatsstudent, assistent, docent, professor, … Dat broodje van mij, het was gebakken.

 

 

Een jaar later, zonder enig resultaat, was het broodje ondertussen hard genoeg om iemand mee dood te kloppen. Frustraties genoeg. Een fancy lab, fantastische apparatuur, goden en godinnen ter begeleiding en toch … geen resultaat. Wat ging er fout? 

Heden

Weer een jaar later, vandaag, net aangekomen in het State University of New York College of Environmental Science & Forestry, vielen diezelfde ogen weer uit hun kassen. The American dream: hij bestaat echt! Sinds deze morgen ben ik (alweer) een van de jaarlijks honderdduizenden onderzoekers afkomstig van buiten de US.

 

De Verenigde Staten van Amerika heeft meer hogere onderwijsinstellingen dan elk ander land in de wereld. De staat New York alleen al heeft enkele tientallen universiteiten. Belangrijker dan de kwantiteit is de kwaliteit, en gelukkig: veel Amerikaanse universiteiten behoren tot de wereldtop. Hier zal ik gegarandeerd alle antwoorden vinden op mijn onderzoeksvragen. Ik keek vooral reikhalzend uit naar het lab van professor Weir, mijn plaatselijke hoop op antwoorden. Wie meer verwacht dan wat Universiteit Gent me indertijd te bieden had, komt bedrogen uit: niets meer dan een oud, rommelig kot, met spinnenwebben die al enkele jaren hangen te … hangen, met verscholen achter stapels vergeeld papier en halfvergane literatuur uit – bij benadering – de jaren 1800, een verrassend frivole en sympathieke doctoraatsstudente.

 

Aan orde op zaken stellen doen ze niet mee in New York, dus het allereerste werk was het uitzoeken van onze benodigdheden. Vermits dat alleen al meer dan een halve dag duurde, besloten we om het echte werk te laten tot morgen.

Op dit moment ben ik nog steeds aardig verrast van de aanblik op het … zou ik het wel ‘lab’ noemen? Wat ben ik benieuwd naar wat me morgen te wachten staat, en de rest van deze elfdaagse trip. Voorlopig maakte ik een wondere reis mee in het vliegtuig, met een onaangename eerste - gewapende - Amerikaan op Amerikaanse bodem, een onwelriekend gesprek met een Indiër/Nepalees (hij wist het zelf niet goed), een onfrisse taak die me deze en volgende week nog te wachten staat ten huize Weir (houthakken) en een allesbehalve veilige slaapplaats waar ik zonet in ben kunnen sukkelen. De niet bepaald ideale loft herbergt dan weer wel dé ideale matras. ‘Loft’ is misschien een tikkeltje overdreven; het betreft een soort gat tussen de plafond van de woonkamer en het dak van het huis. Rechtstaan is onmogelijk, rechtop zitten evenmin. De ladder naar boven staat ook niet vast; knikkende knieën zijn dus logisch maar ongewenst. Eén verkeerde beweging en ik kan meteen solliciteren voor 1.000 Ways To Die, sinds vanavond mijn favoriete avondvullende show (op Spike TV).