Het universum ontstond uit het alles
Onlangs had ik een discussie met een wetenschapper. Ik had hem gevraagd wat hij het grootste wetenschappelijke raadsel vindt. Zijn antwoord: ‘Waarom is er iets in plaats van niets?’
Het is één van de grootste filosofische vragen die er bestaan: ‘Waarom er iets is in plaats van niets?’. Hiermee bedoelen we niet waarom er een universum is. Daar bestaan mogelijke verklaringen voor. Universa zoals het onze kunnen ontstaan in een hogerdimensionale ruimte: een ruimte buiten ons heelal die nog meer dimensies telt dan onze vier dimensies. Veel fysici stellen zich immers een soort multiversum voor, een hogerdimensionale ruimte waarin continu universa ontstaan en vergaan. Ons universum is één van deze universums.
Maar de vraag blijft: Waarom is er iets? Waarom is er een universum, of beter gezegd, een multiversum? Waarom is niet gewoonweg Niets: geen tijd, geen ruimte, geen ‘plek’ waarin of waaruit universa kunnen ontstaan.
Maar misschien is dit een verkeerde vraag. En bestaat het Niets gewoonweg niet. En is er altijd al iets geweest. Het multiversum kan er altijd al geweest zijn. Het multiversum is eeuwig, maar de universums erin echter niet: ze ontstaan met een big bang en vergaan in een eindkrak of verdampen na een schijnbare eeuwigheid.
Wetenschappelijke ontdekkingen lijken inderdaad aan te tonen dat onze notie van het absolute niets bedrog is. Lege ruimte is nog gevuld met ‘vacuümfluctuaties’: deeltjes die kortstondig uit het niets ontstaan. En Einstein heeft aangetoond dat de ijle lege ruimte kan kronkelen en krommen als een slang.
Maar waar zou dan onze illusie van dat absolute ‘Niets’ vandaan komen?
Waarschijnlijk omwille van ons bewustzijn. Wij mensen denken dat het Niets bestaat omdat we bewuste wezens zijn. Als er geen bewustzijn is, zoals in een diepe slaap of wanneer we knock-out worden geslagen of op de operatietafel liggen, dan is er echt Niets: geen gedachten, geen gevoelens, geen tijd, geen ruimte.
Daarom denken we dat het Niets ook echt buiten ons hoofd moet bestaan en stellen we ons de vraag waarom er iets is, in plaats van niets. Maar het antwoord kan zijn dat het Niets gewoonweg niet bestaat. Het multiversum is eeuwig en eindeloos uitgestrekt en het niets bestaat enkel in ons hoofd. Er was altijd al iets.
Het universum ontstond aldus niet uit het niets, maar uit het alles.
Volg Kris Verburgh op Twitter:
| 
Wij zijn een product van dit universum. Het is dan ook letterlijk "ons" universum (cf. ons artikel in het oktobernummer van EOS). Maar ook "tijd" en "ruimte" zijn een product van dit universum. De natuurwetten zijn eigen aan dit universum. Ook "iets" en "niets" zijn uiteindelijk een product van dit universum. Ook de vraag "waarom er iets is in plaats van niets" is uiteindelijk enkel mogelijk in ons universum.
Heeft het uiteindelijk dan wel zin om zich de vraag te stellen wat er voor ons universum was ... of wat er na zal komen? Want ook "voor" en "na" zijn een product van het universum waarin wij leven, niet?
Een multiversum is ook wel een hypothese natuurlijk. :-)
Wat die hogere dimensies betrefd zou ik toch wat omzichtig zijn. Al die extra dimensies werden door de snaartheori(ën) ten berde gebracht maar ze blijven (de snaartheoretici)toch steken in een warboel en wirwar van wiskundige modellen waar ze zelf geen vat meer op hebben. Tenslotte is er nog geen enkele snaartheorie die ook maar in staat is om het eenvoudigste elementair deeltje te beschrijven. Laat staan ons universum en dit reeds bijna 35 jaar en na ettelijke uitspraken over nieuwe snaartheorie revoluties.
is een geboorte alles wat er is geboren zelf het heelal zelf de ruimte in dit alles vind ge nooit 2 dezelfde bevoorbeeld mensen blaren van bomen sterren planeten
er zal altijd een verschil zijn hoe klein ook
Wat was er eerder een waarnemer of het universum (multiverse what ever).
waar komt het alles vandaan??
... dus een wetenschapper bestaat uit niks, tjonge tjonge Weetlogs toch ...
Dit vind ik de belangrijkste vraag die er is. Ik vind dat we eerst die vraag (logisch) zouden moeten kunnen beantwoorden, vooraleer we een andere beantwoorden, daar ze er allen volgens mij uit voortvloeien.
Ik denk dat het onlogisch is dat iets uit niets ontstaat, dus als ik de logica volg (voor zoverre dat mogelijk is natuurlijk) zou ik denken dat er altijd iets is.
Ik ben van mening dat we de vraag moeten proberen te beantwoorden met logica en op een manier waarbij de simpelste oplossing de meest waarschijnlijke is.
Is betrekkelijkheid oneindig en oneindigheid betrekkelijk?
"We plaatsen onze meetlatten om de wereld beter te begrijpen, en we verliezen onszelf in de betrekkelijkheid ervan."
Misschien is het omdat we zelf meetlatten zijn...