Groen zijn is in deze dagen van klimaatconferenties en bijbehorende stormlopen een must. Tot je er op de werkvloer over begint: geitenwollen gêne. Nochtans bewijst een experimentje van de Eos-redactie dat je met kleine inspanningen een verschil kunt maken. Met z’n negenen verkleinden we afgelopen week onze ecologische voetafdruk met 18 procent: 143 vierkante meter per dag of 5,2 hectare per jaar, de voetafdruk van de gemiddelde Belg. Een paar tips.

Hoewel niemand met de 4x4 naar het werk komt, we niet elke mail uitprinten en de laatste het licht uitdoet, is de Eos-redactie in een doorsneeweek goed voor een ecologische voetafdruk van 775 vierkante meter per dag of omgerekend 16 hectare per jaar. De ecologische voetafdruk is een indicator voor de milieu-impact van menselijke activiteiten die aangeeft hoeveel landbouwgrond, bos, zee- en bebouwde oppervlakte er nodig is om in een bepaald consumptiepatroon te kunnen voorzien en de bijbehorende hoeveelheid afval te verwerken. Hij wordt berekend op basis van gemiddelde opbrengstwaarden en verdeelsleutels die zijn opgesteld door het Global Footprint Network (GFN).

Onder supervisie van Ecolife, Belgische partner van het GFN en werkgever van ‘low impact man’ himself Steven Vromman, gingen we na hoe we op kleinere voet zouden kunnen werken. Zij berekenden dagelijks de impact van onze inspanningen. Hebben we in het donker gewerkt of ons in het zweet gefietst om onze computers van stroom te voorzien? Neen.

Aangezien sommigen onder ons zowel naar als tijdens het werk aanzienlijke afstanden afleggen, lag alvast één maatregel voor de hand. We verplaatsten ons zoveel mogelijk met het openbaar vervoer en enkele collega’s gingen met een hybride wagen de baan op. Op een redactie wordt wat afgeprint en dus maakte hagelwit papier plaats voor het gerecycleerde alternatief, dat bovendien dubbelzijdig werd bedrukt. Omdat aan de productie van vlees en zuivel in de intensieve veehouderij nogal wat broeikasgassen kleven, kozen we voor vegetarisch broodbeleg. Fruit en groenten waren zoveel mogelijk van lokale oorsprong en seizoensgebonden en frisdrank uit de energieverslindende automaat werd afgezworen.

Enkele aanvullende maatregelen – afval beperken, computers in sluimerstand bij tijdelijke afwezigheid en de verwarming een paar graden lager zetten – deden de rest.

Least effort, most impact
Het spreekt vanzelf dat door pakweg het installeren van zonnepanelen of het overschakelen op spaarlampen een veel beter resultaat kan worden neergezet, maar die maatregelen liggen, net als bij de meeste werknemers, niet binnen onze mogelijkheden. Wat we vooral onthouden is dat maatregelen die op het eerste gezicht banaal lijken – en vooral, weinig moeite kosten – wel degelijk een verschil maken.

Wie maalt er bijvoorbeeld om op gerecycleerd papier te printen? In combinatie met het dubbelzijdig afdrukken verkleinde het de voetafdruk van ons papierverbuik wel met bijna negentig procent. Onze streekeigen, vegetarische – en zelfs door rabiate vleeseters als smakelijk bestempelde – lunch deed onze ‘voedselvoetafdruk’ met meer dan veertig procent afnemen.

Dat het om een actie tijdens het werk ging is niet onbelangrijk. Groen zijn thuis, levert op. Ecologisch denken op het werk, dat is andere koek. Iets voor de bazen. Nochtans spenderen we per week ontzettend veel tijd op de werkvloer. Daar zit nog enorm veel marge. In besloten kring hoef je geen drempel over, op het werk is er durf voor nodig om je te engageren er iets aan te doen. Tegelijk kan het stimulerend werken om met een groep een doel voor ogen te stellen en er een sport van te maken dat te halen. Misschien een ideetje voor de wereldleiders in Kopenhagen.

EOS-forum: En u? Hoe ecologisch werkt u?