Jawel, hier is hij! De eerste sequel op een eigen blogpost... Niets is immers commercieel interessanter dan een vervolg, zo leerde ik van de  B-filmwereld. Je moet zowaar nog minder verhaallijn ontwikkelen en het al dan niet overleven van de ietwat zwaarlijvige sheriff is ook al onbelangrijk. Ofwel herleeft hij gewoon, ofwel vind je wel één of ander familielid dat nu de monsters moet bestrijden...

Sheriff Jeff, uit "The Giant Spider Invasion"

Eén gouden regel: met zo’n sequel wacht je best niet te lang, zeker niet als je titel nog geen geregistreerd product is. Vraag maar eens aan regisseur Ridley Scott van de SF-horrorklassieker “Alien”. Voor hij zelfs het woord sequel kon uitkramen, had een Italiaanse slimmerik (Ciro Ippolito, met voor de gelegenheid een Amerikaans pseudoniem, Sam Cromwell) al een vervolg klaar, “Alien II: Sulla Terra”. Daar waren de buik-openrijtende aliens al terug, in een low-budget ‘vervolg’ dat helemaal niks met het origineel te maken had. Nu weet u meteen waarom het echte vervolg op “Alien” de naam “Aliens” kreeg en niet gewoon “Alien II” heet.

Niet voor gevoelige kijkers: de trailer.

Ik keer dus terug naar mei 2008, toen ik mijn eerste stappen in de blogwereld zette met “Er broedt iets in de modder”. In ware B-film stijl moet ik vandaag niet aan een al te nieuw verhaaltje denken. Nu ik word omringd door een heel pak meer blogs dan toen, die voor mij publiek naar deze blogcinemazaal lokken, wil ik immers gewoon snel een makkelijk graantje meepikken. En kom ik op het einde zowaar tot de conclusie dat een lang aanslepend politiek dossier misschien ook wel een B-film is...

Wetlands, oftewel  moerassen, waar ik hier wel eens over vertel, hebben een speciale plaats in het menselijk (onder)bewustzijn. En het mysterie wordt zorgvuldig van kindsaf in stand gehouden. Je leest hoe Jommeke “Het zingende moeras” intrekt, waar de schurken van dienst een wetland gebruiken als afschrikmiddel voor pottenkijkers... Of je leest hoe de Rode Ridder in “Het verdronken land” een bloeddorstig volk in een moeras bestrijdt. Zo krijgen we met de paplepel ingegoten dat die moerassen best gevaarlijk zijn.

In beroemde moderne saga’s, waar kinderen én volwassenen vol verwondering naar kijken, stellen moerassen ook al weinig goeds voor. Frodo moet in “The Lord of the Rings” door de "Dead Marshes" heen, waarin de geesten van overleden krijgers schuilen. Master Yoda, de groene held uit Star Wars, trekt op afzondering naar de moerasplaneet Dagobah omdat daar zeker geen pottenkijkers te verwachten zijn.

Dead marshes (boven) en Dagobah (onder)

B-filmmakers maken natuurlijk gretig gebruik van dat imago. Ze bevolken moerassen met allerhande creaturen. Zo is er “Swamp Thing” (voor de gelegenheid ‘geleend’ uit een strip), een wetenschapper die na een ruzie in zijn lab letterlijk verandert in een groene jongen. Als schubbig wezen vecht hij tegen de vervuiling van zijn moeras... en raakt hij verwikkeld in een onmogelijke liefde. Uiteraard kwam er later nog een totaal overbodige sequel...

Maar, zoals we ook de vorige keer zagen, kan het allemaal nog veel erger. Het zijn lang niet allemaal goedzakken die de moerassen bevolken. Het betere “de natuur slaat terug”-effect slaat bijvoorbeeld altijd aan. Wat dacht u van “The Frogs”, die hun vijver plots veel te klein vinden en worden bijgestaan door een heleboel andere moerasbewoners in de strijd tegen – met voorname stem – “Species man”?

En als je echt op zoek bent naar instant onorigineel succes, kan je best enkele klassiekers met elkaar vermengen. Zo kan je een weerwolf het laten opnemen tegen de yeti...Of nog beter: je brengt legendarische B-filmcreaturen, zombies, onder in een moeras. En hop, daar heb je “Swamp zombies”. ‘Succes’ verzekerd.

Geschreven in Meest recent | 0 Reacties | Vaste link | Afdrukken