Water is niet langer ziek
Doorheen de geschiedenis hebben Europeanen een traditie van land winnen op het water. En dat geldt zeker voor Nederland en België. In de lage landen werd er een erezaak van gemaakt om steeds weer minder ruimte aan de rivier te gunnen. Dit ging gepaard met prachtige staaltjes van ingenieurswerk, zoals een opeenvolging van molens die water oppompen met een schroef van Archimedes. Zonder inpoldering en bedijking was Nederland maar half zo groot!
De nieuwe ruimte werd ingenomen voor andere bestedingen, zoals woongebied of landbouw. Verpoldering, zeg maar. De historische drang om land op het water te veroveren, om er “nuttig gebied” van te maken, vinden we zelfs terug in de Nederlandse taal: gebieden die te nat zijn om erop te bouwen of om ze te bewerken, worden vaak “waterziek” genoemd. Alsof overstroming door water het gebied totaal ziek maakt, en dat deze ziekte moet genezen worden. Niet dat ik wil zeggen dat landbouw en steden onnuttig zijn, verre van. En natuurlijk dienen steden, wegen, industrie en landbouw beschermd te worden tegen het water. Het ligt allemaal gewoon wat genuanceerder.
De term "waterziek" gaat er immers aan voorbij dat deze natte gebieden ook een enorme meerwaarde bieden. De voordelen van deze natte gebieden besprak ik in vorige artikels op deze blog, o.a. biodiversiteit, waterberging, waterzuivering, recreatie, … Waar we vroeger dachten steeds water op het land te moeten winnen en overstromingen tegengingen met steeds hogere dijken, begint er een duidelijke mentaliteitswijziging op te treden. “Ruimte voor de rivier” is niet langer een loze term, en toekomstplannen voor rivierbekkens incorporeren steeds vaker wetlands als een “conditio sine qua non”. Goede voorbeelden vinden we terug in de Schelde en langs de Maas, maar ook dat kwam al eerder aan bod.En we kunnen dus nog verder gaan: ook wonen op het water begint meer en meer in trek te raken. Drijvende woningen, paalwoningen, woonarken, watersteden,... het kan allemaal, het is zelfs business geworden... Zoals zo vaak is Nederland een koploper. Natuurlijk ook logisch als meer dan de helft van je grondgebied onder de zeespiegel ligt. Het maatschappelijk debat woedt hier al lang en onderzoek gaat terug tot de jaren ’70. Door het groeiende besef dat de zeespiegelstijging reeël is en dat we niet eeuwig ruimte van de rivier kunnen afnemen of dijken verhogen, is de tijd misschien niet veraf dat niemand bij wonen op het water onmiddellijk denkt aan een job als schipper of werken op een boorplatform. Uiteindelijk is het zelfs allemaal nog niet zo vernieuwend: sommige beschavingen leven al eeuwenlang op het water (herinnert u zich de Ma’dan nog?). Misschien eens op stage gaan bij hen? Dat is misschien nog niet zo’n slecht idee. We moeten nu meer dan ooit nadenken over duurzaam wonen op het water: in een wetland vol woonarken en drijvende villa’s of in een zee van huizen voelen andere aardbewoners zich waarschijnlijk immers iets minder thuis.
Geschreven in Archief | 1 Reacties | Vaste link | Afdrukken
| 