Boyekoli ebale Congo*Naar huis, helaas zonder diamanten
16 Mei 2010, 09:19
Overal waar de expeditie de voorbije weken voet aan wal heeft gezet – om te kamperen of om onderzoek te doen – werd het pad geëffend door Nicaise Amundala Drazo, knaagdierspecialist aan de Universiteit van Kisangani en tevens de man die overal voorop wordt gestuurd om naar het bos vluchtende kinderen gerust te stellen – echt gebeurd – en aan iedereen uit te leggen wat de bedoeling van de hele onderneming is. Op plaatsen waar een blanke een zelden of nooit gezien curiosum is, is dat niet evident, en de wetenschappers worden meer dan eens als diamantzoekers aangezien. Leg maar eens uit dat je met drie boten, bijna honderd mensen en een hoop vreemd uitziend materiaal bent uitgerukt om waterstalen te nemen en wat planten, slakken en vogels te verzamelen – die je dan nog niet eens opeet…
Elk dorp heeft zijn ‘chef du village’ en het is vooral van belang om die gunstig te stemmen. Een niet te onderschatten taak, zeker wanneer de wetenschappers in de wijde omtrek onderzoek willen doen en daarbij telkens het grondgebied van andere dorpen betreden. Zout, suiker, zeep, sigaretten en wat geld kunnen de chefs er doorgaans wel van overtuigen hun medewerking te verlenen – al bestaat die niet zelden gewoon uit het achterwege laten van tegenwerking. Begrijpelijk, in een land waar veel mensen niet veel meer ‘bezitten’ dan het woud waarin ze leven en de rivier waarin ze vissen. Plaatselijk ingehuurde gidsen kunnen er zich vervolgens van vergewissen dat we inderdaad zo gek zijn als we beweren te zijn en geen enkele diamant opdiepen.
De vondsten mogen dan niet meteen van die aard zijn dat ze de wetenschappers toelaten hun job op te zeggen, de eerste weken van de expeditie zijn wel vruchtbaar geweest. Nu al kan met zekerheid worden gezegd dat een aantal van de verzamelde soorten nog nooit in dit gebied werden waargenomen of zelfs helemaal nieuw zijn voor de wetenschap – dat geldt onder meer voor twee nieuwe spitsmuissoorten, twee kikkersoorten en twee libellensoorten. En dan zijn er nog een aantal met wetenschappelijke voorzichtigheid als ‘interessant’ omschreven vondsten waarover verder onderzoek uitsluitsel moet brengen.
Foto: © Kris Pannecoucke / KMMA Tervuren
De mediaboot zet nu koers naar Bumba, voor de gelegenheid ook met een deel van de Europese wetenschappers aan boord. Voor hen en voor de pers is dit de eindhalte. Vers ingevlogen collega’s zullen tijdens het tweede deel van de expeditie hun onderzoek verderzetten. Omdat het in de streek rond Mbandaka nog steeds onveilig is, zal de expeditie niet zoals gepland verderreizen naar Kinshasa, maar terugvaren naar Kisangani en onderweg op nieuwe plaatsen stoppen. Jammer, want een aantal gebieden meer stroomafwaarts waren zeer interessant omdat ze minder door mensen zijn verstoord. Maar wie hier een expeditie op poten wil zetten, moet kunnen improviseren, net zoals de gemiddelde Congolees.
- Einde -
Expeditie Congostroom 2010 weergeven op een grotere kaart
Overal waar de expeditie de voorbije weken voet aan wal heeft gezet – om te kamperen of om onderzoek te doen – werd het pad geëffend door Nicaise Amundala Drazo, knaagdierspecialist aan de Universiteit van Kisangani en tevens de man die overal voorop wordt gestuurd om naar het bos vluchtende kinderen gerust te stellen – echt gebeurd – en aan iedereen uit te leggen wat de bedoeling van de hele onderneming is. Op plaatsen waar een blanke een zelden of nooit gezien curiosum is, is dat niet evident, en de wetenschappers worden meer dan eens als diamantzoekers aangezien. Leg maar eens uit dat je met drie boten, bijna honderd mensen en een hoop vreemd uitziend materiaal bent uitgerukt om waterstalen te nemen en wat planten, slakken en vogels te verzamelen – die je dan nog niet eens opeet…
Elk dorp heeft zijn ‘chef du village’ en het is vooral van belang om die gunstig te stemmen. Een niet te onderschatten taak, zeker wanneer de wetenschappers in de wijde omtrek onderzoek willen doen en daarbij telkens het grondgebied van andere dorpen betreden. Zout, suiker, zeep, sigaretten en wat geld kunnen de chefs er doorgaans wel van overtuigen hun medewerking te verlenen – al bestaat die niet zelden gewoon uit het achterwege laten van tegenwerking. Begrijpelijk, in een land waar veel mensen niet veel meer ‘bezitten’ dan het woud waarin ze leven en de rivier waarin ze vissen. Plaatselijk ingehuurde gidsen kunnen er zich vervolgens van vergewissen dat we inderdaad zo gek zijn als we beweren te zijn en geen enkele diamant opdiepen.
De vondsten mogen dan niet meteen van die aard zijn dat ze de wetenschappers toelaten hun job op te zeggen, de eerste weken van de expeditie zijn wel vruchtbaar geweest. Nu al kan met zekerheid worden gezegd dat een aantal van de verzamelde soorten nog nooit in dit gebied werden waargenomen of zelfs helemaal nieuw zijn voor de wetenschap – dat geldt onder meer voor twee nieuwe spitsmuissoorten, twee kikkersoorten en twee libellensoorten. En dan zijn er nog een aantal met wetenschappelijke voorzichtigheid als ‘interessant’ omschreven vondsten waarover verder onderzoek uitsluitsel moet brengen.
Foto: © Kris Pannecoucke / KMMA Tervuren
De mediaboot zet nu koers naar Bumba, voor de gelegenheid ook met een deel van de Europese wetenschappers aan boord. Voor hen en voor de pers is dit de eindhalte. Vers ingevlogen collega’s zullen tijdens het tweede deel van de expeditie hun onderzoek verderzetten. Omdat het in de streek rond Mbandaka nog steeds onveilig is, zal de expeditie niet zoals gepland verderreizen naar Kinshasa, maar terugvaren naar Kisangani en onderweg op nieuwe plaatsen stoppen. Jammer, want een aantal gebieden meer stroomafwaarts waren zeer interessant omdat ze minder door mensen zijn verstoord. Maar wie hier een expeditie op poten wil zetten, moet kunnen improviseren, net zoals de gemiddelde Congolees.
- Einde -
Expeditie Congostroom 2010 weergeven op een grotere kaart
Geschreven in Wetenschap Vaste link Expeditie Congostroom 2010 Vaste link
-
Reacties :
- (0)
- Geef uw reactie!
- Print dit artikel
